Güney Afrika'nın tarımsal ihracatı artıyor ve yeni denizaşırı pazarlar açılıyor. Ancak ülkenin et sektörü, bürokratik gecikmelerin üreticilerin birkaç önemli ihracat noktasındaki alıcıların avantajlarından yararlanmasını engellediğini söylüyor.
Sanayi gruplarından gelen uyarı, Afrika'nın en sanayileşmiş ekonomisindeki artan bir çelişkiyi gösteriyor. Hükümet yetkilileri tarımsal ihracattaki artışı ve yeni ticaret fırsatlarını kutlarken, ihracatçılar çözülmemiş onay ve sertifikasyon gecikmelerinin kendilerini Güney Afrika etine hazır pazarlardan dışladığını belirtiyor.
Et İthalatçıları ve İhracatçıları Birliği'ne (AMIE) göre, sonuçlar giderek daha maliyetli hale geliyor.
Sanayi tahminleri, Katar'ın Haziran 2024'te Güney Afrika kuzu eti ithalatını askıya almasından bu yana üreticilerin yaklaşık 92,83 milyon dolar (1,5 milyar Rand) potansiyel satış kaybettiğini gösteriyor.
İhracatçılar talebin güçlü kaldığını ancak erişimi yeniden sağlamak için gereken düzenleyici ve idari süreçlerin yeterince hızlı ilerlemediğini savunuyor.
Askıya alınmadan önce Güney Afrika, her ay Katar'a yaklaşık 300 ton kuzu eti ihraç ediyordu ve bu da Körfez ülkesini sektörün en değerli premium pazarlarından biri haline getiriyordu.
Diğer Pazarlarda Durum
Sanayi temsilcileri, Bahreyn, Mauritius ve Mısır ile ilgili ihracat fırsatlarının da veteriner sertifikasyonu, pazar erişim onayları ve hükümetler arası süreçlerle ilgili gecikmelerle karşılaştığını belirtiyor.
Bu sorun, Güney Afrika'nın güçlü bir tarımsal ticaret performansı kaydettiği bir dönemde ortaya çıkıyor.
Tarım Bakanı John Steenhuisen yakın zamanda sürekli ihracat büyümesini ve ihracat destinasyonlarını çeşitlendirme çabalarını vurguladı. Tarımsal ihracat çift haneli artış göstererek ülkenin ticaret dengesini desteklemeye yardımcı oldu.
Hükümet ayrıca, son yıllarda hayvancılık ihracatını karmaşık hale getiren şap ve ağız hastalığı salgınlarını kontrol altına almak için çalışırken ticaret ortaklarıyla etkileşimi artırdı.
Ancak ihracatçılar, pazar erişimini güvence altına almanın zorluğun yalnızca bir parçası olduğunu savunuyor.
Rekabetin yoğun olduğu küresel gıda pazarlarında, kesintiler olduğunda alıcıların tedarikçileri kolayca değiştirebileceği durumlarda, erişimi sürdürmek ve ticaret ortağı gereksinimlerine hızlı yanıt vermek eşit derecede önemli olabilir.
Güney Amerika, Avustralya ve Yeni Zelanda'daki ülkelerin Orta Doğu ve Kuzey Afrika et pazarları için agresif bir şekilde rekabet etmeye devam ettiği göz önüne alındığında, bu endişe özellikle geçerlidir.
Sanayi liderleri, her yıl yaşanan gecikmenin, ithalatçıların geri dönüşü zor olabilecek yeni tedarik ilişkileri kurma riskini artırdığı konusunda uyarıyor.
Bu anlaşmazlık nihayetinde Güney Afrika'nın tarım sektörü için daha geniş bir soruyu gündeme getiriyor: İhracatçılar zaten açık ve ticari olarak uygulanabilir pazarlara erişemezse, ülke artan küresel gıda talebinden tam olarak yararlanabilir mi?
Üreticiler için maliyet yalnızca kaybedilen ihracat geliriyle değil, aynı zamanda istihdam, yatırım ve uzun vadeli pazar payıyla da ölçülüyor.